Hellas Verona to klub, który w historii włoskiego futbolu zapisał się jako jeden z największych niespodzianek wszech czasów — a wszystko za sprawą jednego sezonu i grupy zawodników, którzy postanowili wywrócić Serie A do góry nogami. Dziś drużyna z Werony gra w Serie B, ale jej historia jest na tyle bogata, że warto ją znać, zanim zacznie się śledzić bieżące wyniki. Ten artykuł to przewodnik po ludziach, którzy tworzyli i tworzą Hellasa — od legend sprzed czterech dekad po aktualnych graczy walczących o powrót do elity.

Hellas Verona – zawodnicy w aktualnym składzie

Skład Hellasu na bieżący sezon to mieszanka zawodników z różnych lig i kontynentów, co odzwierciedla charakter współczesnego włoskiego futbolu niższych szczebli. Każdy z piłkarzy pełni konkretną rolę w systemie gry — od defensywnych filarów po ofensywne koła zamachowe. Kompletne zestawienie piłkarzy Hellasu z numerami i pozycjami znajdziesz w tabeli poniżej.

Wielka drużyna z małego miasta — skąd się wzięła legenda?

Klub założony w 1903 roku przez grupę uczniów liceum „Scipione Maffei” przyjął nazwę Hellas — greckie słowo oznaczające Grecję — na prośbę nauczyciela klasyki. Przez kilkadziesiąt lat Verona była raczej tłem dla wielkich klubów z północy Włoch. Pod wodzą spokojnego i skromnego Osvaldo Bagnoliego Hellas awansował do Serie A na sezon 1982/83 po kilku latach kursowania między pierwszą a drugą ligą.

Klub wygrał mistrzostwo Serie A w sezonie 1984-85, ale z biegiem lat popadł w poważne tarapaty finansowe. Drużyna zbankrutowała w 1991 roku, po czym odrodziła się pod nazwą „Verona”, by w 1995 roku wrócić do historycznej nazwy „Hellas Verona”. To tyle, jeśli chodzi o kontekst — bo żeby zrozumieć klub, trzeba najpierw zrozumieć ludzi, którzy go tworzyli.

Osvaldo Bagnoli — człowiek, który zbudował cud

Bagnoli przeprowadził Hellasa z Serie B do tytułu mistrzowskiego w zaledwie cztery sezony, a po drodze zapewnił też kwalifikację do Pucharu UEFA w sezonie 1983/84. Nie był trenerem, który wymagał gwiazd — był architektem systemu. Jego drużyny były przede wszystkim defensywnie zorganizowane, ale potrafiły grać niszczycielski futbol kontrataków.

W kraju wciąż silnie związanym z catenaccio, Bagnoli opracował kontratakowujący hybrydowy model gry, w którym drużyna broniła bardzo kompaktowo i chętnie oddawała posiadanie piłki, by następnie atakować przez skrzydłowych obrońców — Mauro Ferroniego i Luciano Maragona — wspieranych przez libero Roberta Tricellę.

Zdobycie Scudetto było ukoronowaniem projektu, który rozpoczął się wraz z mianowaniem Osvaldo Bagnoliego latem 1981 roku. Dziś jego nazwisko jest wyhaftowane w kołnierzu koszulek meczowych Hellasu — klub wypuścił replikę ikonicznego stroju z najlepszego sezonu w historii, a cytaty trenera Bagnoliego wyszyte są wewnątrz kołnierza.

Preben Elkjaer — „Burmistrz” Werony

Gdyby trzeba było wybrać jednego zawodnika, który symbolizuje Hellas Verona, byłby to Duńczyk Preben Elkjaer. Przed sezonem 1984-85 menedżer Bagnoli wymienił dwóch starszych zagranicznych graczy na duńskiego napastnika Prebena Elkjaera Larsena z Lokeren oraz wszechstronnego defensywnego pomocnika Hansa-Petera Briegela z Kaiserslautern.

Charyzmatyczny, palący papierosy Elkjaer strzelił osiem goli w 23 meczach i stał się bohaterem Werony, zyskując przydomek „Il Sindaco” — Burmistrz — oraz kończąc na trzecim i drugim miejscu w rankingu Złotej Piłki odpowiednio w 1984 i 1985 roku.

Najbardziej pamiętnym momentem był gol przeciwko Juventusowi. Podczas meczu Elkjaer otrzymał piłkę w środku pola — w trakcie starcia poza polem karnym stracił prawego buta, ale kontynuował i strzelił gola bez buta. Jeśli kiedykolwiek jakiś gol oddawał ducha drużyny i jej trenera, to właśnie ten. Perfekcyjna mieszanka wigoru, wytrwałości i talentu.

Preben Elkjaer w sezonie tytułowym 1984/85: 8 goli ligowych, 2. miejsce w rankingu Złotej Piłki 1985, przydomek „Il Sindaco” — Burmistrz Werony.

Hans-Peter Briegel — „Walec parowy” z Niemiec

Briegel był twardym zawodnikiem, który nie uznawał ochraniaczy na golenie i nigdy ich nie nosił. Włosi znali go jako „Panzera”, a niemieccy kibice ochrzcili go „Walcem Parowym”. Grał na pozycji defensywnego pomocnika, ale jego wkład w grę ofensywną był zaskakująco duży — Elkjaer zdobył osiem goli ligowych, natomiast Briegel strzelił ich aż dziewięć, grając z obrony. Po jednym sezonie w Weronie Briegel został pierwszym zagranicznym piłkarzem, który zdobył tytuł Piłkarza Roku w Niemczech.

Giuseppe Galderisi i inni bohaterowie sezonu 1984/85

Elkjaer i Briegel przyciągali uwagę mediów, ale tytuł wywalczyła cała drużyna. Trzon stanowili Włosi — pracowici, bezinteresowni gracze, tacy jak skrzydłowy Pietro Fanna, pomocnik Antonio Di Gennaro i napastnik Giuseppe Galderisi, który strzelił 11 goli w sezonie mistrzowskim i uosabiał taktyczne podejście Bagnoliego.

Drobny napastnik Giuseppe Galderisi zakończył sezon jako najlepszy strzelec Hellasu z 11 golami — znany był z pracowitości i skuteczności, a później grał dla Milanu i w Stanach Zjednoczonych. Tricella, Galderisi i De Gennaro znaleźli się w kadrze Włoch na Mistrzostwa Świata 1986.

Jedną z niezwykłych statystyk tej drużyny był fakt, że przez cały sezon ligowy trener wykorzystał tylko 17 zawodników. To liczba, która dziś brzmi niemal abstrakcyjnie w erze szerokich kadr i rotacji.

Sezon 1984/85 w liczbach: tytuł mistrzowski zdobyty z 4-punktową przewagą nad drugą drużyną, 14 meczów bez porażki na starcie sezonu, tylko 17 zawodników użytych w całej kampanii.

Paolo Rossi — ostatni rozdział kariery w Weronie

Rok po Scudetto Hellas przyciągnął jeszcze jedną wielką postać włoskiego futbolu. Przed sezonem 1986/87 do drużyny dołączył były bohater Mistrzostw Świata Paolo Rossi, który spędził w Hellasie ostatni sezon swojej kariery piłkarskiej, strzelając cztery gole. Dla kibiców Werony był to sygnał, że klub mimo utraty tytułu wciąż przyciąga piłkarzy z najwyższej półki. Pod wodzą Bagnoliego drużyna wróciła do formy po rozczarowującej obronie tytułu i zajęła czwarte miejsce, zapewniając sobie kwalifikację do europejskich pucharów.

Zawodnicy ery powrotów — Amrabat, Zaccagni i inni

Po latach w niższych ligach Hellas wrócił do Serie A w 2019 roku i szybko stał się inkubatorem talentów, które zasilały największe kluby. Przed drugim z kolei sezonem w Serie A klub stracił kluczowych graczy: Amrabata przejęła Fiorentina, Rrahmaniego — Napoli, Kumbullę — Roma, a wypożyczony Matteo Pessina wrócił do Atalanty. To był charakterystyczny wzorzec dla Hellasu — odkrywać, rozwijać, sprzedawać.

Mattia Zaccagni przez kilka sezonów był jednym z najlepiej ocenianych zawodników drużyny, zanim trafił do Lazio. Zaccagni jako pomocnik Hellasu zajmował wysokie miejsca w rankingach Serie A i był w pewnym momencie drugim najskuteczniejszym strzelcem w drużynie. Darko Lazović to kolejne nazwisko z tamtego okresu — serbski skrzydłowy, który w 2011 roku został uznany za najlepszego młodego piłkarza w Superlidze Serbii w wieku 21 lat.

Aktualni liderzy — kto strzela gole w Serie B?

W bieżącym sezonie Hellas Verona rywalizuje w Serie B i walczy o powrót do najwyższej klasy rozgrywkowej. Statystyki strzeleckie pokazują wyraźnie, kto jest motorem napędowym ofensywy.

Zawodnik	Pozycja	Gole	Asysty
Gift Orban	Napastnik	7	2
Martin Frese	Obrońca	2	0
Suat Serdar	Pomocnik	2	0
Rafik Belghali	Obrońca/Skrzydłowy	2	0
Antoine Bernede	Pomocnik	1	2
Kieron Bowie	Napastnik	1	0

W aktualnych statystykach strzeleckich prowadzi Gift Orban z 7 golami, co czyni go najgroźniejszym zawodnikiem ofensywnym w bieżącej kadrze. Suat Serdar z kolei jest liderem pod względem ocen FotMob z wynikiem 7,32 oraz prowadzi w klasyfikacji goli na 90 minut.

Role w aktualnym składzie — jak Hellas buduje grę?

Obecny Hellas Verona gra systemem 3-5-2, co widać wyraźnie w zestawieniach meczowych. Przykładowy skład wyjściowy to: Simone Perilli — Armel Bella-Kotchap, Tobias Slotsager, Enzo Ebosse — Fallou Cham, Cheikh Niasse, Moatasem Al Musrati, Yellu Santiago, Grigoris Kastanos — Amin Sarr, Junior Ajayi.

Bramkarz i obrona

W bramce stoi Simone Perilli, a trójka stoperów to mieszanka doświadczenia i świeżości. Armel Bella-Kotchap to jeden z bardziej wartościowych obrońców w kadrze — wyceniany na 7 mln euro. Victor Nelsson to z kolei stały element defensywy, który rozegrał najwięcej meczów spośród obrońców. Trójka stoperów w systemie 3-5-2 wymaga zawodników o konkretnych cechach: muszą umieć grać wysoko, kryć przestrzeń i wychodzić z piłką do przodu — bez tego cały system się sypie.

Pomocnicy i wahadłowi

Środek pola to serce tej drużyny. Moatasem Al Musrati (wyceniany na 4,5 mln euro) pełni rolę defensywnego pomocnika — zatrzymuje akcje rywali i rozdziela grę. Suat Serdar to zawodnik z największą skutecznością i najwyższą średnią ocen w drużynie. Antoine Bernede (3,5 mln euro) łączy funkcje kreatywnego pomocnika z asystami — przy zaledwie jednym golu ma już dwie asysty, co pokazuje jego styl gry. Wahadłowi — Fallou Cham i inni — mają za zadanie rozciągać obronę rywala i dostarczać dośrodkowania.

Atak

Dwójka napastników w systemie 3-5-2 musi być gotowa zarówno do gry plecami do bramki, jak i do szybkich kontr. Gift Orban to zawodnik, który wyróżnia się nie tylko statystykami, ale też charakterem — nigeryjski napastnik publicznie apelował o „równe traktowanie na boisku” dla czarnoskórych piłkarzy w Serie A po kontrowersyjnej czerwonej kartce. Obok niego rotują Amin Sarr, Kieron Bowie i Junior Ajayi.

Hellas Verona w Pucharze Europy — jedyny rozdział

Warto pamiętać, że Hellas Verona ma za sobą epizod w Pucharze Europy. Dzięki historycznemu zdobyciu Scudetto w poprzednim sezonie Hellas wziął udział w Pucharze Europy w edycji 1985/86. Jednak nadzieje na dobry wynik prysły w drugiej rundzie, gdy Hellas trafił na Juventus — ówczesnego mistrza Europy. Pierwszy mecz zakończył się bezbramkowym remisem, a rewanż w Turynie — porażką 0:2, co dało Juventusowi awans do ćwierćfinału.

W historii Ligi Mistrzów UEFA najskuteczniejszym strzelcem Hellasu pozostaje Preben Elkjaer z 4 golami, który jest też rekordzistą klubu pod względem liczby rozegranych meczów w tych rozgrywkach.

Jeden europejski epizod, jeden Scudetto, kilkadziesiąt lat sinusoidy między ligami — to jest Hellas Verona. Klub, który raz w historii był najlepszy we Włoszech, a dziś znów próbuje się wspinać. I wciąż robi to po swojemu.