Reprezentacja Egiptu w piłce nożnej to najstarsza i najbardziej utytułowana drużyna na kontynencie afrykańskim — z siedmioma tytułami Pucharu Narodów Afryki nie ma sobie równych. Faraonowie, bo tak nazywa się tę drużynę, byli też pierwszym afrykańskim zespołem w historii Mistrzostw Świata — debiutowali już w 1934 roku. Historia tej reprezentacji liczy ponad sto lat, a po drodze pojawiły się w niej postacie, które przeszły do legendy światowego futbolu.

Reprezentacja Egiptu w piłce nożnej – aktualny skład

Kadra Faraonów regularnie się zmienia, a selekcjoner Hossam Hassan — sam będący legendą reprezentacji — nieustannie poszukuje optymalnego zestawienia na kolejne turnieje. Kto znalazł się w aktualnym składzie, jakie pozycje zajmują poszczególni zawodnicy i z jakich klubów pochodzą — wszystkie te informacje zebrano w tabeli bezpośrednio poniżej.

Skąd wzięli się Faraonowie? Początki egipskiej piłki nożnej

Drużyna powstała na początku XX wieku dzięki rosnącej popularności piłki nożnej wprowadzonej przez Brytyjczyków na egipskich ziemiach. Piłka zakorzeniła się tu wyjątkowo szybko — już w 1920 roku Egipt rozegrał swój pierwszy oficjalny mecz międzynarodowy. Pierwszym rywalem były Włochy, które wygrały 2:1 w Gandawie w Belgii, 28 sierpnia 1920 roku.

Pierwszy historyczny awans na Mistrzostwa Świata miał miejsce już w 1934 roku, co czyni Egipt pierwszym afrykańskim zespołem, który wziął udział w tym prestiżowym turnieju. Na tamtym mundialu zapisała się w historii postać Abdulrahmana Fawziego — legenda egipskiej piłki, która na turnieju w 1934 roku nie tylko stała się pierwszym zawodnikiem z Afryki, który zdobył bramkę, ale i pierwszym, który strzelił dwa gole. Dokonał tego przeciwko Węgrom, a trzecia bramka nie padła tylko dlatego, że jego trafienie zostało — dość kontrowersyjnie — odgwizdane jako spalony.

Dyscyplina szybko się rozwinęła i drużyna odniosła sukcesy w turniejach olimpijskich — 4. miejsce w 1928 i 1964 roku — stając się inspiracją dla całego kontynentu. Przez dekady Faraonowie budowali swoją pozycję w afrykańskim futbolu, by w końcu stać się jego bezapelacyjnym hegemonem.

Siedem tytułów Pucharu Narodów Afryki — rekord, którego nikt nie pobił

Egipt zdobył Puchar Narodów Afryki aż siedem razy, co czyni go rekordzistą tego turnieju. Triumfy miały miejsce w latach: 1957, 1959, 1986, 1998, 2006, 2008 i 2010.

7 tytułów AFCON — tyle ma Egipt. Drugi w kolejności Kamerun ma pięć. Różnica jest ogromna.

Kraj gościł AFCON pięć razy — w 1959, 1974, 1986, 2006 i 2019 roku — wygrywając turniej trzykrotnie jako gospodarz: w 1959, 1986 i 2006 roku. To pokazuje, że Faraonowie potrafili triumfować zarówno u siebie, jak i na wyjeździe.

Warto też wspomnieć o Mahmoudzie Al-Gorahym — jest on zapamiętany jako pierwszy człowiek w historii, który wygrał Puchar Narodów Afryki zarówno jako zawodnik, jak i jako trener. Pierwszy sukces przyszedł w 1959 roku, a prawie czterdzieści lat później sięgnął po trofeum już jako szkoleniowiec.

Złota era: hat-trick 2006–2008–2010

Żadna inna reprezentacja w historii Pucharu Narodów Afryki nie zdołała wygrać trzech kolejnych edycji. Egipt dokonał tego w latach 2006, 2008 i 2010, ustanawiając standard, który do dziś pozostaje nieosiągalny. Co istotne, te triumfy przyszły w trzech różnych krajach-gospodarzach: w Egipcie (2006), Ghanie (2008) i Angoli (2010).

To dowód, że sukces nie wynikał z przewagi własnego boiska, ale z autentycznej przewagi sportowej. Za sukcesami stał trener Hassan Shehata, który jako jedyny szkoleniowiec w historii wygrał AFCON trzy razy z rzędu. Jego filozofia opierała się na dyscyplinie taktycznej, kontroli gry i wykorzystywaniu zawodników grających w egipskiej lidze, którzy doskonale rozumieli specyfikę futbolu afrykańskiego.

Te osiągnięcia związane są z pokoleniem zawodników urodzonych na początku lat 80., w większości zdobywców brązowego medalu na Mistrzostwach Świata U-21 w 2001 roku. Shehata zbudował z nich spójną, trudną do rozbicia maszynę turniejową — i przez pięć lat nikt w Afryce nie był w stanie jej zatrzymać.

AFCON 2025 — powrót do czołówki

Egipt zakończył Puchar Narodów Afryki 2025 na czwartym miejscu. Faraonowie wygrali swoją grupę z dwoma zwycięstwami i remisem, następnie pokonali Benin 3:1 w dogrywce w 1/8 finału, a w ćwierćfinale wyeliminowali obrońców tytułu — Wybrzeże Kości Słoniowej — 3:2. W meczu o trzecie miejsce przegrali jednak 4:2 w rzutach karnych z Nigerią po tym, jak mecz zakończył się 0:0 po regulaminowym czasie gry.

Egipt na Mistrzostwach Świata — trzy rozdziały historii

Reprezentacja Egiptu ma na swoim koncie trzy występy na Mistrzostwach Świata. Pierwszy historyczny awans miał miejsce w 1934 roku. Kolejne występy miały miejsce w 1990 i 2018 roku.

Rok	Gospodarz	Wynik / Faza	Ciekawostka
1934	Włochy	1/8 finału	Pierwszy afrykański zespół na MŚ; Fawzi — pierwszy Afrykanin z golem
1990	Włochy	Faza grupowa	Powrót po 56 latach przerwy; 3 remisy, 0 goli
2018	Rosja	Faza grupowa	Powrót po 28 latach; Salah strzelił gola z karnego z Arabią Saudyjską

Ostatni awans na Mistrzostwa Świata w 2018 roku, po długiej przerwie, był ogromnym sukcesem i powodem do narodowej dumy, pokazując potencjał tej drużyny na arenie międzynarodowej. Na mundialu w Rosji Egipt trafił do ciężkiej grupy z Urugwajem, Rosją i Arabią Saudyjską — i choć odpadł w fazie grupowej, sam awans po tak długiej nieobecności był świętem dla całego kraju.

Legendy reprezentacji Egiptu w piłce nożnej

Hossam Hassan — rekordzista wszech czasów

Hossam Hassan uważany jest za jednego z najlepszych egipskich piłkarzy wszech czasów. W trakcie kariery grał jako napastnik w kilku klubach, w tym Al-Ahly, Al-Ain, Zamaleku i Tersanie. Posiada rekord strzelecki reprezentacji Egiptu — 69 bramek w 169 meczach.

Hossam Hassan był nieustępliwym napastnikiem o niezrównanym głodzie bramek. Jego gole napędzały Egipt przez wiele turniejów AFCON i podczas występu na Mistrzostwach Świata w 1990 roku. Był znany z intensywności i przywództwa, pozostając jednym z najbardziej groźnych napastników w historii Afryki.

Hossam Hassan objął stanowisko selekcjonera Egiptu po wspaniałej karierze zawodniczej, w której został najlepszym strzelcem kraju wszech czasów i trzykrotnym mistrzem Pucharu Narodów Afryki. Jego historia zatoczyła więc pełne koło — z boiska na ławkę trenerską tej samej reprezentacji.

Mohamed Aboutrika — dusza złotej generacji

Mało który zawodnik jest w Egipcie tak powszechnie uwielbiany jak Mohamed Aboutrika. Był twórczym sercem reprezentacji podczas historycznego hat-tricka AFCON w latach 2006, 2008 i 2010. Jego wizja gry, inteligencja i umiejętność dostarczania w kluczowych momentach uczyniły go bohaterem narodowym. Dla wielu kibiców Aboutrika uosabia duszę egipskiej piłki.

Ahmed Hassan — rekordzista pod względem liczby meczów

Ahmed Hassan jest rekordzistą pod względem liczby występów w reprezentacji Egiptu — rozegrał 184 mecze w narodowych barwach. To wynik, który przez długi czas pozostawał nieosiągalny dla jakiegokolwiek innego zawodnika na kontynencie. Defensywny pomocnik był ostoją drużyny przez dwie dekady i uczestniczył w większości największych sukcesów Faraonów.

Hassan El-Shazly — strzelec z innej epoki

Hassan El-Shazly jest najlepszym strzelcem Egiptu w historii Pucharu Narodów Afryki oraz rekordzistą wszech czasów egipskiej Premier League pod względem liczby goli. Jest powszechnie uważany za jednego z najlepszych napastników w historii piłki afrykańskiej. El-Shazly zdobył łącznie 173 gole w egipskiej lidze.

W sezonie 1974/75 strzelił 34 gole w lidze — rekord jednego sezonu, który do dziś nie został pobity. Dokonał tego w stosunkowo zaawansowanym wieku, mając 32 lata.

Mohamed Salah — od Kairu do Liverpoolu

Mohamed Salah to bez wątpienia najbardziej rozpoznawalny egipski piłkarz w historii. Jest uważany za jednego z największych piłkarzy nie tylko w Egipcie, ale i na świecie. Znany jako „egipski Messi”, zachwycał kibiców swoimi niesamowitymi umiejętnościami i skutecznością przed bramką.

W sezonie 2017/18 pobił rekord Premier League pod względem liczby goli w sezonie 38-meczowym, trafiając do siatki 32 razy w 36 meczach ligowych. W narodowych barwach rozegrał już ponad 80 meczów i strzelił ponad 40 bramek. Statystyki robią wrażenie, choć Salah wciąż czeka na wielki sukces z reprezentacją. Dwa razy dochodził z nią do finału Pucharu Narodów Afryki, ale nie udało mu się w żadnym zwyciężyć.

Mohamed Salah jest kapitanem reprezentacji Egiptu i ma ponad 40 bramek dla kadry — a mimo to złoto AFCON wciąż mu umyka. To jeden z największych paradoksów w historii tej drużyny.

Dla wielu młodych Egipcjan Salah jest wzorem do naśladowania i dowodem, że z ich kraju można trafić na sam szczyt światowego futbolu. Jego kariera zmieniła też sposób, w jaki świat patrzy na egipską i afrykańską piłkę w ogóle.

Mohamed Zidan i inni Egipcjanie w Europie

Jednym z Egipcjan, którzy zaznaczyli swoją obecność w europejskiej piłce, był Mohamed Zidan. Jego największe osiągnięcia klubowe to mistrzostwo Bundesligi z Borussią Dortmund w latach 2010–2012. Kontynuował karierę do 2015 roku. Jego sukcesy w Europie czynią go prawdziwą legendą egipskiego futbolu.

Zidan był częścią dominujących składów Egiptu w erze AFCON, zdobywając kilka tytułów i odgrywając kluczową rolę w głębi ataku w złotych latach reprezentacji. Choć nie zawsze był główną gwiazdą, jego wkład w sukcesy Egiptu pozostaje znaczący.

Piłka klubowa jako fundament sukcesów kadry

Od 2001 roku aż siedmiokrotnie zespoły z Egiptu wygrywały Ligę Mistrzów CAF — sześć razy Al-Ahly Kair (2001, 2005, 2006, 2008, 2012 i 2013) oraz raz Zamalek SC (2002). Al-Ahly i Zamalek to dwa największe kluby w Egipcie, rywalizujące ze sobą w legendarnych derbach Kairu.

To właśnie w tych dwóch klubach wykuwała się większość reprezentacyjnych talentów. Trener Shehata świadomie stawiał na zawodników z krajowej ligi — i ta strategia okazała się strzałem w dziesiątkę. Piłkarze Al-Ahly i Zamaleku znali się doskonale, rozumieli się na boisku bez słów i tworzyli kolektyw, którego suma była większa niż jego części.

• Al-Ahly SC — 6 tytułów Ligi Mistrzów CAF, największy klub Afryki
• Zamalek SC — wieloletni rywal Al-Ahly, 1 tytuł Ligi Mistrzów CAF od 2001 roku
• Derbies Kairu — jeden z najgorętszych meczów klubowych na kontynencie
• Egipska Premier League — jedna z najstarszych lig w Afryce, funkcjonująca od 1948 roku

Stadion i tożsamość drużyny

Mecze domowe Egiptu odbywają się na Cairo International Stadium od 1960 roku. Ten historyczny obiekt był świadkiem wielu triumfów Faraonów i pozostaje symbolem egipskiej piłki. Gdy stadion jest remontowany, Faraonowie grają na Borg El Arab Stadium.

Barwy reprezentacji to czerwień i biel — ich czerwono-białe barwy są dobrze rozpoznawalne, a triumfy w Pucharze Narodów Afryki uczyniły ich jednym z najbardziej utytułowanych zespołów na tym poziomie. Przydomek „Faraonowie” doskonale oddaje charakter drużyny — dumnej, historycznej i świadomej swojej wyjątkowej pozycji.

Najwyższe miejsce w rankingu FIFA, jakie osiągnął Egipt, to 9. pozycja — w lipcu i we wrześniu 2010 roku, a także w grudniu tego samego roku. Nie przypadkowo zbiegło się to z momentem, gdy Faraonowie wygrali właśnie trzeci AFCON z rzędu.

Reprezentacja Egiptu w piłce nożnej to bezsprzeczny hegemon afrykańskiego futbolu. Z siedmioma tytułami Pucharu Narodów Afryki, dziesięcioma finałami i historią sięgającą 1920 roku, Faraonowie zapisali się w annałach jako najstarsza i najbardziej utytułowana drużyna kontynentu. Ósmego tytułu wciąż brakuje — ale w piłce nożnej historia bywa najlepszą zapowiedzią przyszłości.