RCD Espanyol to jeden z tych klubów, które w cieniu barcelońskiego giganta budowały swoją tożsamość przez ponad sto lat. Katalońska drużyna z dzielnicy Cornellà-El Prat może pochwalić się czterema pucharami Króla i regularną obecnością w europejskich pucharach, choć nigdy nie sięgnęła po mistrzostwo Hiszpanii. Historia tego klubu to opowieść o walce o miejsce w stawce, dramatycznych spadkach i powrotach oraz momentach, gdy Espanyol pokazywał, że potrafi pokonać każdego – nawet Barcelonę w derbach.
Espanyol: rozgrywki bieżącego sezonu
Espanyol regularnie stawia sobie za cel utrzymanie w La Liga i walkę o środek tabeli, choć w ostatnich latach klub doświadczył także gorszych momentów. Pełną listę meczów z tego sezonu we wszystkich rozgrywkach – ligowych i pucharowych – znajdziesz w szczegółowym zestawieniu poniżej.
Miejsce w hierarchii La Liga
Espanyol nigdy nie zdobył mistrzostwa Hiszpanii, co czyni go jednym z największych klubów bez tego trofeum w dorobku. Najwyższe miejsca w historii La Liga to trzy wicemistrzostwa – w sezonach 1940/41, 1942/43 i 2006/07. Ten ostatni sezon był szczególnie bolesny, bo drużyna prowadzona przez Ernesto Valverde walczyła o tytuł do ostatnich kolejek, ale finalnie musiała uznać wyższość Realu Madryt.
Przez większość swojej historii Espanyol funkcjonował jako solidny klub La Liga, unikający walki o utrzymanie, ale rzadko pretendujący do najwyższych lokat. Lata 80. i 90. XX wieku przyniosły stabilizację – klub regularnie kończył sezon w środku tabeli, czasem wskakując do górnej połówki. Sezon 2006/07 był więc wyjątkowym momentem, gdy wszystko się układało: dobra organizacja gry, skuteczni napastnicy i seria korzystnych wyników.
W sezonie 2006/07 Espanyol zdobył 69 punktów i przegrał walkę o tytuł zaledwie siedmioma punktami. To najlepszy wynik w historii klubu.
Niestety, klub doświadczył także ciemniejszych stron futbolu. Spadek do Segunda Division zdarzył się kilkakrotnie, w tym w dramatycznych okolicznościach w 2020 roku, gdy pandemia COVID-19 przerwała sezon, a Espanyol nie zdołał uratować się przed degradacją. Powrót do La Liga zajął rok – w sezonie 2020/21 drużyna wygrała Segunda Division i od razu wróciła na najwyższy poziom.
Copa del Rey – największe sukcesy
Puchar Króla to rozgrywki, w których Espanyol zapisał się w historii hiszpańskiego futbolu. Cztery triumfy – w latach 1929, 1940, 2000 i 2006 – stawiają klub w gronie najskuteczniejszych drużyn w tych rozgrywkach, choć oczywiście daleko za Barceloną czy Realem Madryt.
Pierwszy puchar w 1929 roku był szczególnie ważny, bo przyszedł w czasach, gdy futbol w Hiszpanii dopiero się rozwijał, a Espanyol należał do czołówki. Zwycięstwo 2:1 nad Realem Madryt w finale pokazało, że katalońska drużyna potrafi rywalizować z największymi. Drugi triumf w 1940 roku, już po wojnie domowej, potwierdził pozycję klubu.
Jednak to zwycięstwa w XXI wieku wywołały największe emocje wśród kibiców. W 2000 roku Espanyol pokonał Atlético Madryt 2:1 w finale rozegranym na Camp Nou – symboliczne miejsce dla klubu z Barcelony. Sześć lat później, w 2006, drużyna znów sięgnęła po trofeum, wygrywając z Realem Saragossa 4:1 w finale. Ten sezon był wyjątkowy – oprócz Pucharu Króla Espanyol walczył o mistrzostwo i grał w finale Pucharu UEFA.
| Rok | Przeciwnik w finale | Wynik |
|---|---|---|
| 1929 | Real Madryt | 2:1 |
| 1940 | Real Madryt | 3:2 |
| 2000 | Atlético Madryt | 2:1 |
| 2006 | Real Saragossa | 4:1 |
Espanyol dotarł także do finału Copa del Rey w innych sezonach, ale musiał uznać wyższość rywali. Szczególnie bolesna była przegrana w 2007 roku, gdy po znakomitym sezonie drużyna uległa Sevillii 1:3 w finale. To był moment, gdy klub miał szansę na historyczny dublet, ale ostatecznie musiał zadowolić się wicemistrzostwem i pucharem z poprzedniego roku.
Przygoda z europejskimi pucharami
Espanyol regularnie pojawiał się w europejskich rozgrywkach, choć nigdy nie zdobył trofeum. Największym sukcesem był finał Pucharu UEFA w 1988 roku, gdy drużyna prowadzona przez Javier Clemente dotarła do decydującego meczu z Bayer Leverkusen. Niestety, po dwóch spotkaniach (remis 0:0 na wyjeździe i 3:0 dla Leverkusen w rewanżu) Hiszpanie musieli uznać wyższość Niemców.
Jeszcze bardziej dramatyczny był finał Pucharu UEFA w 2007 roku. Po fantastycznym sezonie w La Liga i zdobyciu Copa del Rey rok wcześniej, Espanyol dotarł do finału, gdzie zmierzył się z Sevillą. Pierwszy mecz w Glasgow zakończył się remisem 2:2, ale w rewanżu w Sewilli gospodarze wygrali 3:1 w dogrywce, zdobywając kolejny europejski puchar. Dla Espanyolu była to ogromna szansa, która wymknęła się z rąk.
Espanyol dwukrotnie dotarł do finału Pucharu UEFA (1988 i 2007), ale za każdym razem musiał uznać wyższość rywali.
Klub regularnie występował także w Pucharze Zdobywców Pucharów, wykorzystując swoje sukcesy w Copa del Rey. W sezonie 1988/89, po finale Pucharu UEFA, Espanyol znów dotarł daleko w europejskich rozgrywkach, docierając do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów. To pokazywało, że drużyna potrafiła rywalizować na międzynarodowej arenie, choć brakło tego jednego kroku do zdobycia trofeum.
Puchar Intertoto – nietypowy sukces
W 2000 roku Espanyol wygrał Puchar Intertoto, co dało mu prawo gry w Pucharze UEFA. Choć te rozgrywki były często lekceważone przez większe kluby, dla Espanyolu był to ważny sukces – zwycięstwo nad Venetią w finale otworzyło drzwi do europejskich rozgrywek. Klub wykorzystał tę szansę, docierając do kolejnych rund Pucharu UEFA w następnych sezonach.
Legendy i najlepsi strzelcy
Przez ponad sto lat historii w barwach Espanyolu grało wielu znakomitych piłkarzy. Raúl Tamudo to bezsprzecznie największa legenda klubu – napastnik, który w latach 1997-2012 strzelił 129 goli w La Liga, co czyni go najlepszym strzelcem w historii klubu. Tamudo był symbolem lojalności – przez piętnaście lat bronił barw Espanyolu, przeżywając z klubem wzloty i upadki.
Innym wielkim nazwiskiem był Ricardo Zamora, legendarny bramkarz, który w latach 20. i 30. XX wieku był jednym z najlepszych na świecie. Zamora grał zarówno dla Espanyolu, jak i dla Barcelony, ale to właśnie z Espanyolem zdobył swoje pierwsze wielkie trofea. Jego nazwisko nosi nagroda dla najlepszego bramkarza La Liga – Trofeo Zamora.
Sergio García to kolejny napastnik, który zapisał się w historii klubu. W latach 2013-2020 strzelił ponad 70 goli dla Espanyolu, stając się jednym z najskuteczniejszych zawodników w XXI wieku. García był kluczowy w walce o utrzymanie i w sezonach, gdy klub sięgał po środek tabeli.
| Zawodnik | Lata gry | Gole w La Liga |
|---|---|---|
| Raúl Tamudo | 1997-2012 | 129 |
| Sergio García | 2013-2020 | 73 |
| Mauricio Pochettino | 1994-2001 | 13 (obrońca) |
| Luis García | 2004-2007 | 30 |
Mauricio Pochettino zasługuje na osobną wzmiankę – argentyński obrońca nie tylko grał dla Espanyolu przez siedem lat, ale także wrócił jako trener, prowadząc klub w latach 2009-2012. Pochettino zbudował swoją filozofię trenerską właśnie w Espanyolu, zanim przeniósł się do Southampton, Tottenhamu i Paris Saint-Germain.
Derby z Barceloną – wieczny pojedynek
Derbi barcelońskie to jedno z najbardziej emocjonalnych starć w La Liga. Espanyol zawsze był w cieniu Barcelony, ale regularnie potrafił sprawić niespodziankę. Bilans derbów jest oczywiście niekorzystny dla Espanyolu – Barcelona wygrała zdecydowaną większość spotkań, ale katalońska drużyna ma w swoim dorobku wiele pamiętnych zwycięstw.
Jedno z najsłynniejszych derbów miało miejsce w 2009 roku, gdy Espanyol wygrał 2:1 na Camp Nou, przerywając serię zwycięstw Barcelony. Tamudo strzelił dwa gole, a zwycięstwo wywołało euforię wśród kibiców Espanyolu. To pokazało, że nawet przeciwko tak dominującej drużynie można wygrać, jeśli gra się z pełnym zaangażowaniem.
Espanyol wygrał z Barceloną na Camp Nou w 2009 roku 2:1, a oba gole strzelił Raúl Tamudo – największa legenda klubu.
Derbi barcelońskie to nie tylko mecze ligowe. W Copa del Rey obie drużyny także się spotykały, a emocje bywały jeszcze większe. Espanyol kilkakrotnie eliminował Barcelonę z pucharowych rozgrywek, co dla kibiców było równie ważne jak zwycięstwo ligowe.
Stadion – od Sarrià do RCDE Stadium
Przez większość swojej historii Espanyol grał na Estadi de Sarrià, legendarnym obiekcie w dzielnicy Sarrià-Sant Gervasi. Stadion ten był domem klubu od 1923 do 1997 roku i pomieścił wiele pamiętnych meczów. Jednak z powodu planów urbanistycznych Barcelony stadion został wyburzony, a Espanyol musiał przenieść się na Estadi Olímpic de Montjuïc – obiekt wybudowany na Olimpiadę w 1992 roku.
Gra na Montjuïc trwała przez dwadzieścia lat, ale stadion nigdy nie stał się prawdziwym domem dla kibiców Espanyolu. Dopiero w 2009 roku klub otworzył RCDE Stadium (wcześniej znany jako Estadi Cornellà-El Prat), nowoczesny obiekt mieszczący 40 500 widzów. Nowy stadion znajduje się w Cornellà de Llobregat, na obrzeżach Barcelony, i stał się symbolem nowego rozdziału w historii klubu.
RCDE Stadium to jeden z najnowocześniejszych stadionów w Hiszpanii, z doskonałą infrastrukturą i świetną akustyką. Kibice Espanyolu szybko pokochali nowy obiekt, który wreszcie dał im poczucie prawdziwego domu. Stadion gościł także mecze reprezentacji Katalonii i inne ważne wydarzenia sportowe.
Spadki i powroty – walka o przetrwanie
Historia Espanyolu to nie tylko sukcesy, ale także trudne momenty. Klub kilkakrotnie spadał do Segunda Division, co za każdym razem było dramatycznym przeżyciem dla kibiców. Pierwszy poważny kryzys przyszedł w latach 90., gdy słaba organizacja i problemy finansowe doprowadziły do spadku.
Najgorszy moment przyszedł jednak w 2020 roku. Spadek w sezonie 2019/20 był szczególnie bolesny, bo przyszedł w trudnym czasie pandemii COVID-19. Espanyol nie zdołał wygrać wystarczającej liczby meczów i zakończył sezon na ostatnim miejscu z zaledwie 25 punktami. Dla klubu, który jeszcze kilkanaście lat wcześniej grał w finale Pucharu UEFA, była to ogromna porażka.
Jednak Espanyol pokazał charakter. W sezonie 2020/21 drużyna zdominowała Segunda Division, zdobywając 82 punkty i wygrywając rozgrywki z dużą przewagą. Powrót do La Liga był triumfalny, a klub od razu skupił się na stabilizacji w najwyższej klasie rozgrywkowej.
Rywalizacja z innymi klubami Katalonii
Oprócz Barcelony, Espanyol rywalizuje także z innymi klubami z Katalonii, choć te pojedynki są mniej emocjonalne. Girona w ostatnich latach awansowała do La Liga i stała się kolejnym rywalem regionalnym. Mecze między tymi drużynami mają lokalny charakter, choć nie dorównują intensywnością derbiom z Barceloną.
Espanyol przez lata utrzymywał także rywalizację z innymi klubami z regionu, takimi jak Sabadell czy Terrassa, ale te drużyny grają obecnie na niższych poziomach rozgrywkowych. Dla Espanyolu najważniejsze zawsze były mecze z Barceloną – to one definiują sezon i pozostają w pamięci kibiców na lata.
Espanyol dzisiaj – stabilizacja i plany na przyszłość
Po powrocie do La Liga Espanyol skupia się na stabilizacji i budowie drużyny, która będzie w stanie regularnie zajmować miejsca w środku tabeli. Klub ma nowoczesny stadion, lojalnych kibiców i historię, która pokazuje, że potrafi rywalizować z najlepszymi. Choć mistrzostwo Hiszpanii wydaje się poza zasięgiem, Copa del Rey i europejskie puchary pozostają realnymi celami.
Espanyol to klub z charakterem, który przez ponad sto lat udowadniał, że można funkcjonować w cieniu giganta i jednocześnie budować własną tożsamość. Cztery puchary Króla, dwa finały Pucharu UEFA i niezliczone pamiętne derbi z Barceloną – to wszystko składa się na bogatą historię katalońskiej drużyny, która wciąż pisze kolejne rozdziały.